Een ridder en een meysken jonc
Een ridder en een meiske jon
Op een rivierke dat zij zaten
Hoe stille dat het water ston
Als zij van goede minne sprake
Waarom dat water stille staa
Dat en geeft mij geen vremd
Ik heb zo menig jonge maag
Gebracht in groot ellend
Ik weet nog een zo hoge ber
Boven alle bergen is hij hoo
In dale brengen zal ik he
Daarom is het dat ik nu poo
Dat meiske jong en ook nog do
Zij was zo zacht, zo lief, zo tede
Toen zij in haar liefs armen la
Toen was de berg te nede
Toen het meiske geware wer
Dat zij een kind bleef drage
Ging zij voor de ridder staa
Zij bas hem om genad
Vergeef mijn schuld, stout ridder fij
Ik schonk u mijn schoon jong lij
Ik was een goed maagdekij
Waar moet ik met uw kindje blijve
Wel toen haar broeder geware wer
Dat zij een kind bleef drage
Hij ging voor de ridder staa
Hij bad hem mede te grav
Gegroet, zei hij, ridder vrij
Gij ridder vrij van waarde
Die met uw kind was begaa
Die ligt daar dood op de aard
Haal speer en schild, het valt mij zwaar
Dat ik zo jong moet scheide
Ik wil gaan rijden tot bij haa
Valse boden moet je mijde
Toen hij op het kerkhof kwa
Hoorde hij de papen zinge
Het was door hun droef gezan
Hij kon zich niet bedwinge
Hij hief op het trieste klee
Hij zag haar klein vingerken roere
Ze lachte met haar rode mond
Toen zij de ridder voeld
Sta op, sta op, mijn zoete lie
Gij overschone vrouw
Ik zal u nu noch nimmermee
Doen zo grote ontrouw
Printable Version