Caino E Abele
Abele l’era bònn, Caino mea taant,
a l’era in sö la Bibbia, ma l’era mea un Saant
i eren düü fredèj, ma i eren l’uppòst,
diversi del tütt, cumè i pastigli e i süppòst
Abele l’era bell, cumè un atuur francees,
Caino l’era brött, che s’cepàva i cineprees,
Abele l’era voolt e anca ben piazzàa
Caino l’era göbb e sempru incazzàa
Sèmm al muund in düü e vöen me sta söi bàll,
dumà a vardàll in fàcia me vee vöeja de cupàll
l’è grand e gròss, ma appèna l’è de spàll
ghe foo vedé me cume l’è bèla la mia vàll!
Abele cantava le lodi al Signuur
cun la vuus meludiusa che el parèva un tenuur,
Caino, stunàa el ghe pruvàva per uur,
el pàreva un purcèll scüsciàa de un tratùur
Perfino il buon Dio un dè l’ha ciamàa,
l’ha stupàa i urècc e pö dopu el g’ha parlaa
Caro Caino, se te voret pregà,
sun pròpi cuntèent ma desmètela de cantà,
altrimenti i me angeli me perden i piöemm
e tücc i pèss i me nèghen in del fiöemm
Printable Version